YouTube en kippenvel

Laatst vertelde mijn zwager Daan over de mus met wie hij bevriend was geraakt deze zomer. Elke ochtend als hij koffie dronk kwam de mus bij ‘m zitten. Een echte ‘huismus’ was het. Totdat er op een ochtend gefladder en gepiep klonk. Een valk had een duikvlucht genomen en de mus in z’n nekvel gepakt, Daan in ontzetting achterlatend. Als Daan een filmpje had gemaakt voor YouTube dan had het filmpje misschien een grote vlucht genomen op YouTube.

Kijken naar Youtube is een opkikker voor ontwikkelen van het hedendaags film- en communicatie gevoel, tenminste zo vergaat het mij. Wat zoeken we op YouTube? We willen worden geraaaaakt! Door bijzondere gebeurtenissen, bovenmenselijke prestaties, authentieke verhalen, roddel, muziek, evenementen: kippenvel, ontroering, ongeloof of tranen van het lachen.

Youtube is interessant als het gaat om beeldtaal en populariteit: simpel of juist heel ingenieus en kostbaar maakt eigenlijk niet uit, het gaat om kippenvel. Al beweegt de camera, al ziet het er niet uit, als we kippenvel krijgen, krijgen filmpjes vleugels en gaan ze als een virus de wereld over, worden ze soms door meer dan 15 miljoen mensen bekeken. Een gigantisch sneeuwbal effect.

Kijkers willen iets van zichzelf terugzien en vervolgens delen. Met alleen een boodschap zenden score je al lang niet meer. Een gewoon filmpje maken is niet genoeg. En ik ben ermee bezig, als filmmaker; hoe verhouden mijn films zich tot YouTube? Moet ik in de marketing gaan om bij te leren? Of heel erg persoonlijk worden? Of het maar laten gaan allemaal en ervan genieten. Het is in ieder geval een blijvend onderwerp van studie naar de successen op YouTube. En ik ben benieuwd hoe andere filmmakers hiernaar kijken.

De Filmzomer die ik jaarlijks organiseer op mijn werk wordt deze zomer gevuld met YouTube filmpjes van collega's. Een succes. Samen kijken naar de ingestuurde filmpjes bindt en vergroot voelsprieten voor nieuwe communicatiewegen. De broodjes waren op. Iedereen was er.